Kur'an, Hristiyanların İsa'yı "ilahlaştırdığını" mı düşünüyor?
Yahudiler bir zamanlar İsa'ya, "Kendini Tanrı yapıyorsun" demişlerdi (Yuhanna 10:33); Yahudilerin gerçek kralı olan İsa'nın, örneğin kendisini "Epifanes", yani Tanrı'nın tezahürü olarak adlandırmayı seven Antiyohos IV gibi ya da MÖ 44 'te ölümünden sonra "ilahi" ( İmperator Julius Caesar Divus ) olarak adlandırılan Julius Caesar gibi putperest bir kral gibi davrandığına inanıyorlarmış gibi yapıyorlardı. İskenderiyeli Yahudi Philo, MS 41'den kısa bir süre sonra Legatio ad Caium adlı eserinde bu saçmalığa kendi üslubuyla şöyle yanıt verdi : "Tanrı, bir insanın Tanrı olmasından ziyade kendini bir insana dönüştürmeyi tercih eder"—bu, Roma'da İmparator Gaius Caligula'nın Jüpiter kılığına girerek kendini sergilediği şok edici sahneye atıfta bulunuyordu [1]. Her şey söylendi, Philo, halkını ziyaret edecek bir Tanrı'ya dair Yahudi umuduna gönderme yapıyor ve açıkça İsa'nın öğrencilerinin söylediklerini duymuştu.
"Kendini Tanrı ilan etmek" (pagan geleneğine göre) suçlamasına karşılık İsa, tek Tanrı tarafından kutsanmış olduğunu söyler. "Kutsanmış-mübarek kılınmış" kelimesini kullanır; bu kelimenin kökü QDSh, kutsal mekanı ifade eder [2]. Kutsal mekan, dua yeri, Tanrı'nın varlığını gösterdiği yerdir. İsa'nın Adanma Bayramı sırasında söylediği bu cevap, anlam bakımından oldukça ağırdır:
“Baba’nın kutsal kılıp dünyaya gönderdiği kimseye ‘Küfrediyorsun’ diyorsunuz. (Yuhanna 10:36)
Başka bir vesileyle İsa, insanların kendisine inanmasını engelleyen şeyin aşırı dünyevi yargılar olduğunu açıklıyor:
“Siz bedene göre yargılıyorsunuz; ben kimseyi yargılamam. Yargılasam bile, benim yargım doğrudur, çünkü ben yalnız değilim, beni gönderen Baba benimledir.” (Yuhanna 8:15-16)
Bütün bunlar, İsa'nın yani Oğul olduğu ve Tanrı'da Yaşam olduğu anlamına gelir. Dahası, Arap dilbilimcilerinin de bildiği gibi, "Allah" çoğul bir kelimedir. Yine de O birdir. İsa, insanlar arasında Tanrı'nın elçisidir (rasul); yeryüzünde Baba'nın "sureti"dir ve O'nu bize tanıtır. Eğer Tanrı gerçekten yaşıyorsa, kendi içinde sınırlı kalmaz; kendini gerçekten açığa vurmayı arzular. Sadece emir vermek istemez; kendini iletmeyi arzular. Şimdi şöyle yazılmıştır: “Tanrı’nın Ruhu aracılığı olmadan kimse ‘İsa Rab’dir’ diyemez.” (1. Korintliler 12:3). Tanrı'da olan bu Yaşamdan bir şeyler deneyimlememizi sağlayan Kutsal Ruh'tur (kutsal nefes).
[1] PHILON d’Alexandrie, Légation à Caïus, trad. Delaunay, Paris, Didier, 1870, p.310 (§ 118).
[2] Bu kök, İbranicede Şabat sırasında ekmek ve şarap üzerine yapılan dua olan “Kiddush”u veya Tapınaktaki Serafimlerin “Kutsal, Kutsal, Kutsal” nidasını verir (İşaya 6, 3).